भुल्न खोज्छु तिम्रो झूटो साथ मुस्किलले
काट्न खोज्छु आंसू पिउदै रात मुस्किलले

चोट माथि चोट थपी मूकदर्शक बन्योऊ
सही रा छू बेदनाको खात मुस्किलले

उपहार दीइ गयौ जीवन भरी नाबिर्सेने
जसको नाम रखिदियें घात मुस्किलले

तिमीले दिएको यौटा चिनो टलपलाउदै छचल्किदा
पुछ्न भनी अघि सार्छू हात मुस्किलले
कृष्ण पराजुली

आखिर यो धर्तीमा जन्म लिएर गल्ती गरें
जन्म त भैगो तर पछि जीएर गल्ती गरें

खै जिन्दगीको अर्थ नालायक भै गाछु
यही मानवताको बिष पिएर गल्ती गरें

निस्फिक्री छोड़नु पर्थ्यो मैले यो जिन्दगी
फाटला की त कतई भनी सिएर गल्ती गरें

धिकारदैछू आज आफैलाई यही कारणले जिउन आफैलाई जीवन दिएर गल्ती गरें