किन नि आज मनको प्यास मेटिएन
जिवन गयो पि्रयसिको आस मेटिएन

बिबशताको बेदनालाई कसले बुझ्ने
निद्रा गयो अनिद्रताको बास मेतिएन

मन मरेको दिनमा के बाचँु र खै मैले
सधै उहि विश्वसघातको रास मेटिएन

मैले टेक्ने बाटो भरि फुल छरुँ भन्थेँ
सधैभरि झारपात र घाँस मेटिएन

फेरियो जिवनको सार्थकता अरु के भो
मै फेर्ने दुखको त्यो सास मेटिएन